o‘ksib-o‘ksib yig‘ladi. Hech bir

aybi bo‘lmasa-da,

xo‘rlanganidan o‘kinib yig‘ladi.

Birinchi marta o‘zidan, shu

holida tashlab ketgan otasidan

nafratlanib ketdi. Yig‘laganicha

uxlab qoldi.

Eshik taqilladi. O‘qituvchisi

Mohira va ikki sinfdoshini olib

kelgan ekan. Mohira yerga

qarab kechirim so‘radi,

o‘qituvchisi mehribonlik bilan

ertaga albatta maktabga

borishini tayinladi. Maktabga

bordi ham, yana

sinfdoshlariga kirishib ketdi

ham. Lekin ko‘nglidagi yara

bitmadi. O‘nni bitirdilar hamki,

Mohiraga bir og‘iz gapirmadi.

Keyinchalik katta bo‘lganlarida,

sinfdoshlar bir-birlariga mehr

qo‘yib, bu damlar

g‘animatligini tushunganlarida

Mohira Akmalning yo‘lini

to‘sib, qayta-qayta kechirim

so‘radi. Lekin o‘sha mash’um

so‘zlar Akmalning qulog‘i

ostida yangrayverar va u

teskari qarab ketardi.

Hozir Mohira uch bolali

bo‘lgan. O‘tgan yili «o‘n

yillik»da ko‘rdi. Baribir

gaplasholmadi…

Eshik ochilib, bir qiz kirib keldi.

Yerga qaraganicha bir poy

tuflini uzatdi.

— Xolam jo‘natdilar. Mana bu

tuflini tikib berarkansiz.

Akmal poyafzalni qo‘liga olib,

qizni o‘rindiqqa o‘tirishga

taklif etdi.

— Xolangiz kim?

— Anzirat xola borlar-ku,

uylari do‘kon yonida - javob

berdi qiz yerdan ko‘z uzmay.

— Ie, Anzirat xolaning

jiyanimisiz, mehmon ekansiz-

da, bo‘lmasa.

— Ha, Tepaqo‘rg‘ondanman.

Xolamga pillaga qarashish

uchun yordamga keldim, -

gapini davom ettirdi qoraqosh

qiz hanuz yerga qarab.

— Yaxshi. Bu tuflini to‘liq

aylantirib tikish kerak,- dedi

Akmal baquvvat qo‘llari bilan

charmni ezg‘ilab. Qarang,

anchagina so‘tilib ketgan.

Qizning nigohi poyafzalga

qadalish oldidan Akmalning

ko‘zlarida bir to‘xtab o‘tdi va

Akmal hammasini tushundi.

Qizning ko‘zlari... Bir qarashda

sezilmaydi, ammo diqqat

qilinsa, har ikki ko‘zining

qorachig‘i bir tarafga qarab

turishi seziladi.

— Endi ertaga kelasiz, singlim.

Men chiroyli qilib tikib

qo‘yaman.

Qiz yigitdan taralayotgan

mehrni, eng muhimi o‘zidagi

nuqsonga hamdardlik hissini

his qildi. Negadir umrida

birinchi marta yigitlar bilan,

to‘g‘rirog‘i, aynan shu yigit

bilan gaplashgisi keldi.

— Puli qancha bo‘ladi? Ertaga

qancha olib kelay?

Qizning mayin ovozi, odobi

Akmalga ham ta’sir qilib

ulgurgandi.

— Anzirat xola mening ham

xolam, sizdan pul olsam uyat

bo‘lar.

Qiz xiyla qizarib chiqib ketdi.

Uning ortidan qarab qolgan

Akmalning ko‘nglida ajib hislar

qoldi.

* * *

Qiz ertasiga ham, indiniga

ham keldi. Akmal ishni cho‘zar,

bu holat ikkoviga ham ma’qul

edi. Pilla mavsumi

tugagunicha ancha

yaqinlashib qo-lishdi. Qiz

yigitning, yigit qizning

nuqsonini tilga olmadi. Hatto

hamdardlik nuqtai nazaridan

ham bu mavzu ko‘tarilmadi.

Yanada qizig‘i, dil-roziga bir

qadam qoldilar hamki, bu

yaqinlikdan hech kim xabar

topmadi.

Yigirma kunlardan keyin qiz

do‘kon eshigini yopdi va

chetga tikilayotgan tuyulsa-da,

nigohini Akmalning ko‘zlariga

qarab shunday dedi.

— Akmal aka, ertaga uyimizga

ketaman. Sizdek do‘st

topganimdan xur-sandman.

Xayr -