dedi-yu, chiqib ketdi.

Eshik sekin yopildi hamki

Akmal o‘ziga kelmadi. Nahot,

shuncha yillar izlagan

gavharini bir onda yo‘qotsa?!

Tezda nima qilishini o‘ylab

oldi. Ustaxonani yopib,

oqsoqlanganicha shosha-

pisha bozorga yo‘l oldi.

Bozordan qizga chiroyli

ro‘mol, atir, xolasi uchun ikkita

issiq non, qand-qurs oldi.

Mo‘ljali - kech kirganda avval

o‘zi, keyin onasi bilan Anzirat

xolanikiga kirish. Agar shular

ham yo‘q desa… demak Akmal

bu dunyodan toq o‘tadi.

— Peshanangda omad yulduzi

chaqnab turibdi. Katta ish

ustidasan, sadaqa qil bolam, -

degan ovoz Akmalning

xayolini bo‘ldi.

Qo‘l uzatib turgan mo‘ltoni

ayolga pul uzatdi. Mo‘ltoni ayol

chetga chiqib, uning ortida

kichkinagina stolga pista bilan

birga lotereya biletlarini yozib

o‘tirgan chol ko‘rindi.

Akmal tavakkal qilib bitta

lotereya olib, tanga bilan qirib

o‘chirdi.

Yutuq yana bitta chiptalik

ekan, ikkinchisiniyam olib

o‘chirdi. Vo ajab! Shu rostmi?!

Ellik million!!!

Akmalning yuragi hapriqib

ketdi.

Katta yutuq

chiqqanligini tasdiqlagan chol

Akmalning cho‘ntagidagi bor

pulga ega bo‘ldi…

* * *

Tut shoxlari uyilib yotgan

hovli chetidagi so‘rida to‘rt

kishi gaplashmoqda edilar.

Anzirat xola Akmal olib kelgan

non ushatilgan dasturxon

chetini o‘ynagancha bosiqlik

bilan gapirdi:

— Bilmadim, bolam. Bu

bechora ham tegsa sendek

yigitga tegar-da, bolam,

o‘zimning qizim bo‘lsa senga

qo‘sh-qo‘llab bermasmidim?!

Seni-yu, onangni bilmasam

ekan…

— Xolajon, - dedi Akmal. Siz

faqat Tepaqo‘rg‘onga borib,

singlingizga Xolida yana bir-

ikki oy siznikida turib turishini

aytsangiz bo‘ldi. Bu vaqtda

ulguramiz. Ishoning, hammasi

yaxshi bo‘ladi.

Inobat xola bilan Anzirat xola

ko‘zlarida yosh bilan

yoshlarga oq fotiha berishdi.

Tun yarim bo‘lishiga qaramay,

yoshlar hech kimga bildirmay,

Toshkentga yo‘l oldilar.

* * *

Eng yaxshi suyak shifokorlari

Akmalning oyog‘iga tig‘

urishdi. Ko‘zning eng mohir

jarrohlari Xolidaning

qorachiqlari ustida ish olib

bordilar.

Mo‘jiza yuz berdi. Yoki pul

yana bir bor mo‘jiza yaratdi.

Hech kimlari yo‘q katta

shaharda bir-birlariga

hamdard bo‘ldilar. Ikkovlon

shaharning ikki chekkasidagi

shifoxonalarda bo‘lsalarda,

telefonda bog‘lanib turdilar.

Umid har narsadan ustun

chiqdi.

* * *

To‘y to‘satdan boshlangan

bo‘lsa-da, el suygan

xonandaning shirali ovozi

taralib, tumonat odam

to‘plandi.

Kelin-kuyov o‘tirgan mashina

to‘yxona oldida to‘xtadi.

Akmal shaxdam qadamlar

bilan kelib, Xolidani ko‘tarib

tushirdi. Xolida qaynonasining

shodlikdan yoshlangan

ko‘zlariga bir qarab, yana

nigohini yerga qadagancha

salom berdi.

Davraga Anzirat xola bilan

Inobat xola raqs tushish

uchun chiqqanlarida Xolida

Akmalning qulog‘iga shivirladi:

— Lotereya yutmaganingizda

ham sizniki bo‘lardim…

Akmal zavqlanib kulib,

Xolidaning qulog‘iga shipshidi.

— O‘zing kelmaganingda ham

baribir seni topardim…